سکوت توی راهروهای بیمارستان و تنهایی توی اتاق کار٬ درست شبیه سکوت و تنهایی دیروز توی خانه .... با این تفاوت که چایی ام را داغ٬ یک نفر می گذارد کنار دستم و من حتی سرم را بلند نمی کنم.... تبریک سال نو بخورد توی فرق سرم حتی برای گفتن یک مرسی ساده هم حاضر نیستم سکوت این اتاق را بشکنم.  

ساعت روی دیوار یک ساعت عقب است ... این هم نشانه دیگریست برای تغییر. برای اعلام نو شدن٬ مثل همان شکوفه های سبز شده روی شاخه ها... 

حس می کنم بزرگترین دلیل دلگیری بعضی روزهای عید همین ها باشند.  اینکه  با دیدن چند  تغییر٬ ذهنت تصور می کند همه چیز نو شده... دلت گواهی می دهد که چون عدد سال و ساعت و آب و هوا و ریخت دار و درختای توی خیابون تغییر کرده٬ زندگی هم تغییر کرده و تر و تازه شده..... و وقتی می فهمی نه.... می فهمی خیر٬ از این خبر ها نیست .... همان بغض قدیمی بدون هیچ تغییری مثل یک قورباغه لزج می نشیند وسط راه گلویت که نه می توانی قورتش بدهی ... نه می‌توانی تف اش کنی...